Nie dla szczęścia doczesnego i wiecznego wierzę w Boga. Wierzę, bo to jest prawda, wierzę trochę z rozpaczą, wierzę bo nie mogę nie wierzyć. Żal, a nawet cierpienie jakie się z tym wiąże, to wynik rozdarcia między pogańskim ubóstwieniem cielesności a równocześnie poczuciem, że tylko Bóg czyli duchowość - jest drogą, prawdą, żywotem. [...] Wyję z tęsknoty, z rozpaczy, wyję jak pies zdeptany, bo właściwie nic nie wiem, nic nie rozumiem. Pewnie dlatego tak kocham ludzi niewierzących, zbuntowanych, bluźniących. A tu mój Boże! pielgrzymki, litanie, całowanie, łzy, pycha i radość!

Jerzy Zawieyski "Kartki z dziennika 1955 - 1969" Laski, marzec 1964, IW Pax 1983