Podobnie jak postacie zasadnicze Dostojewskiego, jego Polacy zbudowani są z dwóch przeciwstawiających się sobie części. Jedna z nich składa się z drażliwego poczucia miłości własnej i honoru, nieco formalnej troski patriotycznej, mistycznej wiary w swą wartość, namaszczenia i przywiązania do uroczystych form bycia. Druga składa się ze zręczności rzezimieszków chwytających każdą okazję, z zupełnego braku skrupułów i ambicji.

 Jerzy Stempowski „Polacy u Dostojewskiego” „Chimera jako zwierzę pociągowe” 1931