Irytująca jest niezachwiana pewność poglądów, o konieczności sztuki wyższej, a uboczności nieistotnej sztuki powszechnej. Sztuka powszechna, czyli taka odbierana przez wielu i przez wielu tworzona, docenili ja w Młodej Polsce, docenił Oskar Kolberg, uznając za podstawę mazurków i „Harnasiów” docenili inni, docenili ja w Ameryce, budując na niej manifesty rewolucji dzieci kwiatów i kariery, takie jak Boba Dylana i Woody Guthriego.

Myśl przyłapana w Beskidach, Okrajnik wrzesień 2010